Bronza medali uchun bahs. Rostini aytsam, men uchun bu jamoalarning ikkalasi ham finalda o‘ynashga to‘liq loyiq edi. Ammo bu safar omad tartibli Ispaniya va jasur Argentinaga kulib boqdi. Futbol shunaqa — u shafqatsiz bo‘lishi mumkin. Fransiyaning ushbu avlodi o‘z tarixida o‘zgacha davrni boshdan kechirmoqda. Men buni 2000-yillarning boshidagi Zidan erasiga qiyoslagan bo‘lardim. Har bir pozitsiyada jahon darajasidagi iqtidorlar, zaxira o‘rindig‘i esa har qanday terma jamoa ega bo‘lish uchun borini berishga tayyor bo‘lgan o‘yinchilar bilan to‘la. Angliya esa sifat jihatidan sayyoramizdagi hech bir jamoadan qolishmaydi. Ushbu turnirni chiroyli yakunlab, uyga medallar bilan qaytishga loyiq bo‘lgan ikki jamoa. Lekin futbolning qonuni shunday — nafaqat gol urguncha yoki o‘tkazib yuborguncha, balki hakamning yakuniy hushtagigacha o‘ynash kerak. Uchinchi o‘rin uchun bahsga boshni egib tushib bo‘lmaydi. Jahon chempionati medali baribir Jahon chempionati medali hisoblanadi. Endi esa maydonga qaytamiz. Bunday o‘yinlarda, final bosimi ortda qolganda, jamoalar ko‘pincha ehtiyotkorlikni chetga surib, ochiq futbol o‘ynashadi. Va bu vaziyatda men yana shunchaki muxlisman. Maydonda kimlar borligiga qarang — Mbappe, Keyn, Olise, Bellingem, Dembele. Bu hujumkor futbolni sevadigan har bir kishi uchun haqiqiy bayramdir. Men gollar, jasorat va bu yigitlar yaratishni biladigan go‘zal lahzalar uchun muxlislik qilaman. Mening taxminim: har ikkala jamoa gol uradi va jami gollar 2.5 tadan ko‘p.