Ang laban para sa bronze medal. Sa totoo lang, para sa akin ay parehong karapat-dapat na maglaro sa final ang dalawang koponang ito. Ngunit sa pagkakataong ito, pinili ng swerte ang disiplinadong Spain at matapang na Argentina. Ganyan ang football — maaari itong maging marahas. Ang panig na ito ng France ay may pinagdadaanang espesyal sa kasaysayan nito. Ihahambing ko ito sa panahon ni Zidane noong unang bahagi ng dekada 2000. World-class na talento sa bawat posisyon, isang bench na puno ng mga manlalaro na gagawin ng anumang pambansang koponan ang lahat para makuha. At ang England, pagdating sa kalidad, ay hindi huli sa sinuman sa planeta. Dalawang koponan na karapat-dapat na tapusin ang tournament na ito nang may istilo at umuwing may mga medalya. Ngunit iyon ang bagay sa football — kailangan mong maglaro hanggang sa huling pito, hindi lang hanggang sa makapuntos ka o mapuntusan. Hindi ka pwedeng pumasok sa laban para sa ikatlong puwesto na nakayuko ang ulo. Ang medalya sa World Cup ay medalya pa rin sa World Cup. Ngayon, sa pitch naman. Sa mga laban na tulad nito, kapag nawala na ang pressure ng final, madalas na pinapakawalan ng mga koponan ang preno at naglalaro ng bukas na football. At dito muli, tagahanga lang ako. Tingnan mo kung sino ang nasa field — Mbappé, Kane, Olise, Bellingham, Dembélé. Isa itong party para sa sinumang nagmamahal sa umaatakeng football. Maghihiyawan ako para sa mga goal, para sa katapangan, para sa magagandang sandali na alam ng mga taong ito kung paano likhain. Ang aking pili: parehong koponan ang makakapuntos at higit sa 2.5 na goal.